مرکز پژوهشهای مجلس بر تقویت پیوند دانشگاه و صنعت تأکید کرد؛

مرکز پژوهشهای مجلس: مهارتمحوری و کارآموزی هدفمند، مسیر ورود دانشآموختگان به بازار کار را کوتاه میکند.
مرکز پژوهشهای مجلس در گزارشی با عنوان “بسته سیاستی و اجرایی راهکارهای کاهش طول سنوات مجاز دوره تحصیلی در نظام آموزش عالی ایران”، بر ضرورت تقویت پیوند میان دانشگاه، صنعت و بازار کار تأکید کرد.
بر اساس گزارش منتشرشده در پایگاه رسمی مرکز پژوهشهای مجلس، یکی از چالشهای نظام آموزش عالی ایران، طولانیشدن فرآیند ورود دانشآموختگان به بازار کار است. این مرکز، ساختار کمانعطاف دورههای آموزشی و فاصله میان محتوای درسی و نیازهای واقعی صنعت را از جمله عواملی دانسته که میتواند ورود مؤثر دانشآموختگان به بازار کار را به تأخیر بیندازد. در این گزارش تدوین برنامههای درسی با مشارکت دانشگاه و صنعت، بازنگری سرفصلهای آموزشی، حذف یا اصلاح دروس غیرضروری و انتقال رویکرد مهارتمحوری صنعت به محتوای آموزشی بهعنوان بخشی از راهکارهای اصلاح نظام آموزش عالی مطرح شده است.
مرکز پژوهشهای مجلس همچنین بر اجرای کارآموزیهای هدفمند و مشارکت نهادهای صنعتی در بازنگری برنامههای درسی تأکید کرده است. بر اساس محتوای این گزارش، ارتباط منظمتر میان دانشگاه و کارفرمایان میتواند به افزایش کیفیت آموزش، بهبود قابلیت اشتغال دانشآموختگان و کاهش فاصله میان مهارتهای کسبشده و نیازهای محیط کار کمک کند. این گزارش همچنین پیشنهاد میکند ارزیابی عملکرد نظام آموزش عالی صرفاً بر مبنای تعداد فارغالتحصیلان انجام نشود، بلکه شاخصهایی مانند نرخ فارغالتحصیلی بهموقع، میزان اشتغال و رضایت کارفرمایان نیز در ارزیابی دانشگاهها مورد توجه قرار گیرد.
از دیگر پیشنهادهای مطرحشده در این گزارش، ایجاد نظام مدرک پلکانی است؛ بهگونهای که دانشجو بتواند پس از طی هر مرحله از آموزش، گواهینامه یا مدرک متناسب دریافت کند و در صورت آمادگی، زودتر وارد بازار کار شود.
پیوند دانشگاه و صنعت زمانی اثربخش خواهد بود که از سطح تفاهمنامههای اداری فراتر رود و بر حل مسائل واقعی بنگاهها و مناطق استوار شود. در حوزههای فنی و مهندسی، آموزش مهارتهایی مانند کنترل کیفیت، تحلیل دادههای تولید، نگهداری و تعمیرات، مدیریت پروژه و بهبود فرآیند باید با نیازهای واقعی صنایع طراحی و ارزیابی شود. از این منظر اصلاح برنامههای درسی، توسعه کارآموزی هدفمند و سنجش رضایت کارفرمایان میتواند یکی از پیششرطهای ارتقای بهرهوری نیروی انسانی و اجرای طرحهای توسعه پایدار شهری و منطقهای باشد.
نویسنده: دکتر محمدامین قبادی



