استخراج ۵۰ درصد طلاهای ناگویا از روی تشک؛ پهلو گرفتن کِشتی کُشتی در بندر طلا!

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین؛ بیستمین دوره بازیهای آسیایی در ناگویا مثل همیشه با عملکرد درخشان و قابل توجه کشتی ایران همراه بود. ملی پوشان کشتی فرنگی و آزاد با کسب مجموع ۶ مدال طلا و یک برنز به کار خود در این از دوره بازی های آسیایی پایان دادند و یکی از بهترین نتایج تاریخ کشتی ایران در بازی‌های آسیایی را رقم زدند.

با کاهش تعداد اوزان کشتی در بازی‌های المپیک و آسیایی از ۱۰ به ۶ وزن، ایران تنها اجازه داشت ۱۲ کشتی‌گیر به ناگویا اعزام کند که از این جمع، ۷ نفر از آن‌ها با مدال برگشتند که ۶ تای آن طلا بود. بدین ترتیب در مجموع دو رشته آزاد و فرنگی ۵۰ درصد طلاها به ایران رسید و با ۶ طلای کشتی، کاروان ایران با ۱۹ مدال طلا تا رتبه ششم جدول بالا بیاید؛ یعنی ۳۱٫۵ درصد کل طلاها برای کشتی بود.

این عملکرد درخشان در حالی بدست آمد که کشتی ایران برای بازیهای آسیایی ناگویا تصمیم گرفت تیم دوم خود را به رقابتها اعزام کند. با توجه به فاصله زمانی اندک میان بازی‌های آسیایی ناگویا و رقابت‌های جهانی قزاقستان، فدراسیون کشتی تصمیم گرفت نفرات اصلی خود را برای حضور در مسابقات جهانی حفظ کند و فرصت حضور در بازی‌های آسیایی را در اختیار نفرات دوم قرار دهد.

برای نخستین بار در تاریخ، فدراسیون کشتی با پذیرش یک ریسک بزرگ، نفرات اصلی خود را برای حضور در بازی‌های آسیایی اعزام نکرد و اولویت خود را به رقابت‌های جهانی قزاقستان اختصاص داد؛ تصمیمی که در عمل نشان داد مسابقات جهانی، هدف اصلی و اولویت نخست فدراسیون کشتی است.

در کشتی فرنگی، محمدهادی ساروی، سعید اسماعیلی، علیرضا مهمدی و علی احمدی‌وفا از نفرات اصلی بودند که به ناگویا اعزام نشدند تا برای حضور در رقابت‌های جهانی قزاقستان آماده شوند. در کشتی آزاد نیز میلاد والی‌زاده، رحمان عموزاد، کامران قاسم‌پور و حسن یزدانی در ترکیب اعزامی به بازی‌های آسیایی حضور نداشتند و تمرکز خود را بر مسابقات جهانی گذاشتند.

تصمیمی که طبیعتاً با ریسک همراه بود، اما ملی‌پوشان اعزامی به ناگویا با عملکردی درخشان، پاسخ این اعتماد را دادند.

کشتی فرنگی

فرنگی کاران ما با وجودی که طی دو دوره متوالی پیشین بهترین نتیجه و جایگاه را در بازی های آسیایی به دست آورده  بودند این بار با دو مدال نقره کمتر و یک پله تنزل زیر دست ژاپنی ها ایستادند.

رسیدن به یک ترکیب ۶ نفره از سوی حسن رنگرز برای کشتی فرنگی در ناگویا، اصلا ساده نبود. او در ماه‌های گذشته با خبر مثبت‌شدن نتیجه دوپینگ یکی از گزینه‌های جدی‌اش در سبک وزن، مصدومیت‌ها در میان‌وزن و البته ناکامی چند چهره جوان در ۹۷ کیلو، کار راحتی برای انتخاب ترکیب اصلی نداشت. فراموش نکنیم که تیم ملی کشتی فرنگی بدون ستاره‌هایی مثل، سعید اسماعیلی، هادی ساروی و پیام احمدی راهی ناگویا شد. ۳ مهره‌ای که بدون تردید ایران را صاحب ۳ طلا در ۶۰ کیلو، ۶۷ کیلو و ۹۷ کیلو می‌کردند اما سیاست فدراسیون جلوگیری از خستگی زیاد و مصدومیت ستاره‌هایی بود که کم‌تر از یک ماه دیگر باید در رقابت‌های جهانی کشتی به میدان بروند.

در این مسابقات ۲ مدال طلای کشتی فرنگی در اوزان ۱۳۰ و ۷۷  را به ترتیب امین میرزازاده و علیرضا  عبدولی به دست آوردند و تک مدال برنز نصیب مهدی بالی شد.

کشتی فرنگی ایران در ناگویا، ۲ چهره بسیار موفق داشت. امین میرزازاده طبق انتظار همه رقبا را از دم تیغ گذراند و حتی نفر سوم المپیک را شکست داد تا روی سکوی اول قرار بگیرد. او اولین فرنگی‌کار تاریخ ایران است که در ۲ دوره متوالی بازی‌های آسیایی طلا می‌گیرد و اینچنین نام خود را به تاریخ سنجاق کرد. کار بزرگی که حتی ستاره هایی مثل سوخته سرایی، سوریان، نوروزی و… به آن نرسیده اند.

پدیده فرنگی ایران در ناگویا نیز بدون تردید علیرضا عبدولی بود. چهره‌ای که بعد از چند بدشانسی و ناکامی، این بار قهرمان المپیک را کنار زد و با شایستگی روی سکوی اول قرار گرفت. برادر کوچک‌تر سعید عبدولی، حالا در مسیر جذابی برای آینده کشتی‌اش قرار گرفته است.

تنها برنز ایران در این رقابت‌ها، سهم مهدی بالی شد. چهره‌ای که بعد از دو سال به ایران برگشت تا زیر پرچم کشور خودش مبارزه کند و البته مدال به دست بیاورد. او در جدال نیمه‌نهایی با حریف ژاپنی دچار کمبود نفس شد و این مسابقه را از دست داد.

اما ناکام بزرگ ناگویا در کشتی فرنگی، بدون شک غلامرضا فرخی بود. چهره‌ای که سال گذشته قهرمان بزرگسالان جهان، امیدهای جهان و کشورهای اسلامی شد اما در ناگویا؛ همان کشتی اول را واگذار کرد و از دور مسابقات کنار رفت. او شانس مسلم طلای ایران به شمار می‌رفت و پیش بینی می شد فرخی جوان قدرتمند شیرازی که سال گذشته با کسب مدال طلای مسابقات جهانی  از او به عنوان پدیده کشتی فرنگی دنیا نام برده می شد، به راحتی در بازی های آسیایی ناگویا قهرمان شود اما حذف او از دور مسابقات نه تنها این آرزو را بر باد داد بلکه باعث شد تا کشتی فرنگی در عین ناباوری، از نظر مرغوبیت و تعداد مدال ها پایین تر از ژاپن به عنوان تیم برتر قرار گیرد. فراموش نباید کرد که فرخی در ۸۲ کیلو قهرمان جهان شد و اما با دورنمای المپیک لس‌آنجلس برای بازیهای آسیایی به وزن ۸۷ کیلو آمد اما تست فرخی در این وزن اصلا موفق نبود و او خیلی راحت باخت. فرخی برای رقابتهای جهانی آستانه دوباره به وزن اصلی خود یعنی در ۸۲ کیلو بارخواهد گشت و امیدواریم این ناکامی غیرمنتظره در ناگویا را جبران کند.

به جز فرخی، جواد رضایی در ۶۷ کیلوگرم بسیار دور از انتظار کشتی گرفت و هم در همان نبرد اول شکست خورد تا ضعیفترین فرنگی کار اعزامی باشد. سجاد عباس‌پور در ۶۰ کیلو  با وجود کشتی‌های خوبی که گرفت، نتوانست مدال بگیرد. او در رپه شارژ مبارزه برای مدال برنز را هم باخت.

شکست فرنگی کاران نه چندان سرشناس ایران در این رقابتها نشان داد که برای همه اوزان باید به دنبال ستاره های اسم و رسم داری باشیم که حضورشان در رقابتهای بین المللی مترادف با کسب مدال است.

تیم حسن رنگرز مثل دوره قبلی بازی‌های آسیایی، به ۲ طلا رسید. عملکردی نسبتا موفق اما نه چندان فوق‌العاده. این اما تنها مقدمه‌ای برای حضور قدرتمند این تیم در جهانی آبان‌ماه بود. عیار واقعی تیم این مربی، در قزاقستان مشخص خواهد شد.

کشتی آزاد

در کشتی آزاد تقریبا روی ۴ طلا و حتی بیشتر از آن پیش بینی کرده بودیم؛ ۴ طلا در ۶ وزن. همین آمار به تنهایی نشان می‌دهد کشتی آزاد ایران چه عملکرد فوق‌العاده‌ای در ناگویا داشته. گویی آزادکاران فقط با طلا قرارداد بسته بودند!

آزداکاران ایران در ناگویا ۴ طلا گرفتند؛ محمد نخودی در ۸۶ و امیرحسین زارع در ۱۲۵، امیرعلی آذرپیرا در ۹۷ و یونس امامی در ۷۴ کیلو. اما مرزهای این موفقیت، حتی وسیع‌تر هم هستند. در کنار درو کردن مدال‌های طلا، ایران توانست قهرمان‌های بزرگی را در این رقابت‌ها شکست بدهد. اینکه ژاپن با تیم اصلی‌اش راهی مسابقات شد اما در کشتی آزاد حتی یک طلا هم نگرفت، خودش ارزش کار ستاره‌های ایران را به وضوح نشان می‌دهد.

جذاب‌ترین و سخت ترین طلا کشتی ایران در این رقابت‌ها سهم یونس امامی شد. مرد همیشه برنزی بعد از باختن دوبنده جهانی به امیرمحمد یزدانی، سه قهرمان جهان و المپیک را در شلوغ‌ترین وزن دنیای کشتی برد و طلای ۷۴ را گرفت. او سخت ترین قرعه ممکنه را در میان کشتی گیران ایران داشت و تمامی مدعیان وزن ۷۴ کیلو در گروه او بودند اما در جمالوف قهرمان المپیک و کایپانوف قهرمان جهان را شکست داد و در فینال یک قهرمان جهان دیگر یعنی آئویاگی را در حالی برد که در تایم نخست ۵ امتیاز عقب افتاده بود و جو سالن کاملا به سود کشتی گیر ژاپنی بود اما در تایم دوم کامبک زد تا با شایستگی محض، دومین طلای بازی‌های آسیایی‌اش را به دست بیاورد.

امیرعلی آذرپیرا در وزن ۹۷ کیلو یک طلای ویژه با طعم انتقام گرفت. او که در وزن حسن یزدانی به ناگویا آمده بود، اجازه نداد جای شیرشاه حس شود و با شکست دادن حریف اصلی به طلا بوسه زد. آذرپیرا هم که در فینال قهرمانی آسیا به آرش یوشیدا ژاپنی باخته بود، این بار در ناگویا و پیش چشمان تماشاگران میزبان از او انتقام گرفت و قهرمان شد.

محمد نخودی در ادامه روند رویایی‌اش در سال ۲۰۲۶، اینجا هم چهار کشتی را برد تا سومین طلای امسال‌اش را کسب کند.

پیش از مسابقات یک طلا برای فوق سنگین و امیرحسین زارع کنار گذاشته بودیم که مطابق انتظارات آن را به سینه زد اما برخلاف انتظار برای رسیدن به این مدال سختی کشید و تا آستانه از دادن آن رفت. کشتی‌گیری که یک بار روبروی حریف قزاق تا آستانه شکست رفت اما در آخرین ثانیه‌ها برگشت و نهایتا طلا گرفت. اگرچه خوب شروع کرد ولی در ادامه راه، برابر یک کشتی گیر ناشناخته به نام پدیگ قاسم بک از قزاقستان تا مرز شکست پیش رفت و شانس آوردیم که در پایان به حکم تجربه توانست مسابقه را به شکل میلی متری و با تساوی ۳ بر ۳ به سود خود تمام کند. او در فینال کار دشواری با حریفی چینی نداشت و به راحتی توانست با شکست وی مدال طلای ۱۲۵ کیلو را از آن خود کند.

نقطه تاریک تیم ملی کشتی آزاد در ناگویا، عملکرد علی مومنی در  ۵۷ کیلوگرم بود. یک شکست بد و نومیدکننده دیگر برای کشتی‌گیری که انگار برای مسابقات بین‌المللی ساخته نشده. برخلاف علی مومنی، عباس ابراهیم زاده در ۶۵ کیلوگرم کشتی‌های خوبی در ناگویا گرفت اما دست او هم به مدال نرسید. او هم همانند عباس‌پور در کشتی فرنگی، در مسابقه رپه شارژ برای کسب مدال برنز باخت تا دستش از مدال کوتاه بماند. به نظر می رسد که کشتی گیران ما پس از یک باخت و از دست دادن فرصت کسب مدال طلا، ناگهان از منظر انگیرشی و روحی خالی می شوند و دیگر برای مدال کمرنگتر نمی جنگند. اتفاقی که وابسته به تفکر علیرذضا دبیر رئیس فدراسیون است که مدالهای نقره و برنز را چندان مهم نمی داند. یک سیاست غلط که تعداد مدال های ما را کاهش داد.

از سوی دیگر در کشتی آزاد هم همانند کشتی فرنگی جوانان کم اسم و رسم دارتر موفقیتی کسب نکردند. این نشان می دهد که نفرات دوم و جوان ما فاصله ای معنادار با ستاره ای اصلی دارند. البته در برخی از اوزان هنوز ستاره بین المللی و نامداری هم نداریم و خلا موجود توی ذوق می زند.

پسران پژمان درستکار، یک طوفان بزرگ در ناگویا رقم زدند. آن هم در حالی که از شش وزن، تنها دو کشتی‌گیر اصلی حاضر در رقابت‌های جهانی راهی ژاپن شده بودند. با این فرم ایده‌آل، کشتی آزاد ایران امسال دوباره مدعی شماره یک قهرمانی رقابت‌های جهانی خواهد بود.

۲۵۳ ۲۵۸